Hoe werkt een HDMI aansluiting?

Uncategorized

HDMI staat voor High-Definition Multimedia Interface, een standaard voor het gelijktijdig overbrengen van digitale video en audio van een bron, zoals een computer of TV-kabelbox, naar een computermonitor, TV of projector. De standaard is oorspronkelijk ontwikkeld door een consortium van elektronicafabrikanten, maar is inmiddels op grote schaal toegepast: bijna alle televisies en computermonitoren ondersteunen de interface. Het doel van het HDMI-initiatief in 2002 was de bestaande connectiviteitsnormen (b.v. DVI, component video) te verbeteren door een kleinere connector te maken, ondersteuning voor ingebedde audio toe te voegen en een videosignaal met een hogere resolutie te leveren. Het succes van HDMI was zo groot dat in 2008 meer voor HDMI geschikte apparaten werden verkocht dan DVI-apparaten. Eind 2009 hadden alle HDTV’s ten minste één HDMI-poort.

Hoe werkt het?

Als u voor een speler hebt gewinkeld, hebt u waarschijnlijk gehoord over HDMI          kabel. Het kan lijken als slechts een van de vele aansluitingen op of ontvangers. Maar HDMI-kabel is meer dan een poort op de achterkant van een (en de vaak dure kabel die erin past). Het is een set van regels om high-definition elektronische apparaten met elkaar te laten communiceren.

Vóór de ontwikkeling van hogedefinitietelevisies gaven de meeste televisies beelden weer in wat nu bekend staat als standaarddefinitie. Het beeld was ruwweg vierkant – de beeldverhouding was 4:3. De resolutie, of het aantal puntjes waaruit het beeld op het scherm is opgebouwd, bedroeg ongeveer 704 x 480 pixels. Het beeld was interlaced – elk stukje van het bewegende beeld was eigenlijk een half beeld, maar de beelden veranderden snel genoeg zodat de menselijke hersenen dat niet echt merkten. Ten slotte werkten oudere TV’s met analoge signalen, die als een constant variërende elektrische stroom worden verzonden.

HD-TV’s daarentegen zijn digitaal. Zij gebruiken informatie in de vorm van enen en nullen. Deze informatie wordt door kabels verzonden als afzonderlijke elektrische impulsen. HD-televisies hebben een beeldverhouding van 16:9, zodat het beeld rechthoekig is. Ze hebben ook een hogere resolutie – de huidige HDTV-normen staan resoluties toe tot 1920 x 1080 pixels. HDTV-signalen kunnen ook progressief zijn, wat betekent dat elk frame van het bewegende beeld een heel beeld is in plaats van de helft van een beeld.

In vergelijking met standaard-tv’s hebben HD-tv’s dus een breder scherm, meer pixels en een hogere vernieuwingsfrequentie. Vaak kunnen HDTV’s meer kleuren weergeven dan oudere toestellen. Dit betekent dat HDTV’s meer gegevens nodig hebben en dat ze die ook veel sneller nodig hebben dan standaard-definitie TV’s. Als een HDTV deze informatie digitaal kan ontvangen, hoeft hij ook geen tijd en rekenkracht te besteden aan het omzetten van het signaal van een analoog formaat.

Dit brengt ons bij HDMI. De HDMI-standaard, die is ontwikkeld door een groep elektronicafabrikanten, bestaat uit een reeks richtlijnen voor het maken van verbindingen met hoge bandbreedte tussen digitale apparaten. Met de juiste opstelling kan HDMI een aanzienlijk verschil maken in een thuisbioscoopsysteem. De huidige standaard kan 1080p high-definition signalen overbrengen, en ondersteunt acht kanalen ongecomprimeerde audio, genoeg voor een 7.1 systeem. HDMI kan het aantal kabels verminderen dat nodig is om componenten aan te sluiten, en het kan zelfs het aantal kabels verminderen dat nodig is om een film te bekijken.

Om te kunnen profiteren van alles wat wij hier aanbieden Voordelige HDMI kabel kopen, moeten alle componenten van een thuisbioscoop ermee compatibel zijn. Sommige van de functies HDMI touts ook nog niet bestaan in de consumentenmarkt. In dit artikel bekijken we wat er precies gebeurt in een HDMI-kabel, wat de kenmerken van de standaard zijn en wat de valkuilen zijn. We zullen ook onderzoeken of de nieuwste standaard, HDMI 1.3, de eerdere standaarden – die nog maar een paar jaar op de markt zijn – werkelijk volledig overbodig maakt.

Een van de meest voorkomende misvattingen over HDMI is dat het digitale signaal van nature superieur is aan een analoog signaal. Sommige mensen denken dat het ontbreken van conversie betekent dat het signaal in een zuivere, onbeschadigde staat is wanneer het de set bereikt. Het is gemakkelijk voor te stellen dat een digitaal high-definition signaal rechtstreeks van een speler naar een HDTV gaat. Maar signaaloverdracht via HDTV vereist wel een coderingsstap.

HDMI maakt gebruik van transition minimized differential signaling (TMDS) om informatie van de ene plaats naar de andere te transporteren. TMDS is een manier om het signaal te coderen en zo te beschermen tegen degradatie terwijl het over de lengte van de kabel wordt getransporteerd. Dit is wat er gebeurt:

Het zendende apparaat, zoals een speler, codeert het signaal om het aantal overgangen tussen één (aan) en nul (uit) te verminderen. Denk aan elke overgang als een scherpe drop-off – als het signaal reist, kan deze drop-off beginnen weg te slijten, waardoor het signaal verslechtert. De coderingsstap helpt de signaalkwaliteit te beschermen door het aantal kansen voor het signaal om te verslechteren te verminderen. Eén van de kabels in het getwiste paar draagt het signaal zelf. De andere draagt een omgekeerde kopie van het signaal.

Het ontvangende apparaat, zoals een, decodeert het signaal. Het meet het differentieel, of het verschil tussen het signaal en het omgekeerde. Het gebruikt deze informatie om het signaalverlies onderweg te compenseren. HDMI heeft ook de mogelijkheid om gegevens te beschermen tegen piraterij. Hiervoor wordt gebruik gemaakt van HDCP (High-Bandwidth Digital Copy Protection). HDCP is een verificatieprotocol. In principe heeft elk thuisbioscoop-apparaat identificatiegegevens en coderingsgegevens die zijn opgeslagen op de EDID-chip (Extended Display Identification Data). Het bronapparaat, zoals een, controleert de authenticatiesleutel van het ontvangende apparaat, zoals een HDTV.

HDMI-certificering

Om het HDMI-logo te mogen dragen, moeten apparaten en kabels de conformiteitstest doorstaan. Fabrikanten, die bekend staan als HDMI-adopters, moeten een monster van hun product inleveren voor tests voordat ze met de massaproductie beginnen.

HDMI-normen en -herzieningen

De eerste consumentenproducten met HDMI-aansluitingen kwamen in 2003 op de markt. Sindsdien zijn er verschillende wijzigingen in de HDMI-norm geweest. Voor het grootste deel hebben deze normen ondersteuning toegevoegd voor specifieke soorten inhoud of toepassingen. Bij de eerste herziening, HDMI 1.1, werd bijvoorbeeld ondersteuning voor audio toegevoegd.

De meest recente grote herziening – de sprong van versie 1.2 naar 1.3 – kreeg veel aandacht. De nieuwe functies omvatten een enorme toename in bandbreedte, ondersteuning voor 16-bits kleuren en ondersteuning voor de xvYCC-kleurstandaard, die extra kleuren ondersteunt. Een nieuwe lipsynchronisatiefunctie verminderde ook dat geluid en video tijdens het afspelen niet meer synchroon liepen, waardoor een anders onberispelijke opname er slecht nagesynchroniseerd uitzag.

Leave a Reply

Your email address will not be published.